ذهنیت گرافیکی داشتن عیب نیست. مزیت هم نیست. خصوصیتی است که باید آن را پذیرفت. به همان دلیل که یک نقاش حتماً تصویرگر موفقی نمیشود، برعکس آن هم صادق است... گرافیست خسته و بازنشسته هم الزاماً نقاش و هنرمند برجستهای نیست!
آن که ذهنیت گرافیکی دارد به شکل ذاتی (و یا اکتسابی) با دانستههایش کار میکند... که انشاالله طیف دانستههایش هم وسیع است. اما آدم نقاشصفت سرگرم ندانستههایش است (و منظور هم نقاشان گل و بلبلی که رج تکنیکی میزنند نیست).
برای همین است که هنگام خروج از نمایشگاه آثار نقاشی یا هنری گرافیستها حداگثر احساس شعف بصری میکنیم ولی انگار از نظر حسی ارضا نشدیم.
شاید اگر این دوستان بجای هجرت به عالم هنر کمی وقت خود را صرف توسعه سواد بصری جامعه (به همان روشهایی که به آن مسلط ترند میکردند) دنیای تبلیغات و گرافیکیمان هم دیدنی و عمیقتر میشد.
جا برای همه هست اما هر کس جای خودش رشد کند بهتر است.
قربان شما
0 نظرات:
ارسال يک نظر