قدم زدن در اطراف فرش نه بر روی آن

رفتیم جمعه عصری گالری اثر، به راست که می پیچیم یک دستگاه مخوف می بینیم که به نصفه پرده ای مشکی پوشانده شده این اگر اشتباه نکنم از مجموعه انقلاب صنعتی محمود بخشی باید باشد، کسی دگمه ای را می فشرد و طنین رعشه آور دستگاه همه را میخکوب می کند ، همه را که نه ،انگار که بعضی که مدت بیشتری اینجا هستند دارند عادت می کنند ، به چپ می پیچیم یه کار از صادق تیر افکن که انگاری این کار را ، کار را قبلا دیده ام جایی شا ید هم شبیه شو، ازش نگاهم را می دزدم و به کار سمیرا علیخانزاده می رسم... درنگ من طولی نمی کشد تا به اینستالیشن ندا رضوی پور برسم : کنجکاوم که با خاطره قبلی من از ساختمان آن طرف خیابان که چند سال ازش گذشته چه فرقی می کند فرش همچنان پهن است، "به عادت قدیمی رویش با کفش پا نمی گذاریم" ، لایت باکس ها نزدیک زمین اند، همچنان که بود ویدئو پروجکشن اما جایش را به تلویزیون کوچکی داده که ماشین لباس شویش در گردش است ... فکر می کنم ...بند رختی چیزی حذف شده باشد به زحمت به چپ می پیچیم تا فرش را لگد نکنیم و به کسی هم تنه نزنیم ! و یک هو جلوی درهستیم : گالری تمام می شود با یک عکس دیگر فرشی است آویزان از لبه پشت بامی ---- با چند آشنا خوش و بشی می کنیم چه احساسی بهمان دست میدهد؛ احساس کنسروی فشرده مثل غذای فضانورد ها: پنچ آرتیست، که با ربط و بی ربط در فضای کوچک گالری چپیده اند راضی ام کمی هیجان و غذای مغذی و کمی هم مخلفات باید کاتالوگ, نمایشگاه را دوره کنم تا ربط همه چیز را بفهمم، امیدوارم که تار باریکی به نام "فرش" تنها پل همگرایی این آثار نباشد... در برهوت نمایشگاه های کیوریت نشده و هردمبیل، این اما به شدت غنیمت است که حالا نمایشگاه ها یک تِمی برای خود دارند، اما دغدغه ام چیز دیگری است، چه می خواهیم بگوییم با این نمایشگاه هنوز برایم معماست ؟ نمی دانم چه کسی اینها را که به حق کار های نسبتا قابل قبولی هستند با این کیفیت کنار هم چیده و چرا ؟ از هنرمندانی که حول و حوش فرش کار کرده اند، جای نازگل انصاری نیا خالی است که اخیرا طرح مشترکش، با لیلا فخر به عنوان کیورتور همکارش که فرشی دستباف به طراحی او و اجرای بافندگان تبریز است، جایزه صد هزار دلاری(؟!) ابراج را برده است که چند ماه پیش در همین "دوبی آرت فر" خودمان(!) به نمایش در آمد، کما اینکه این کار الان در یک کلکسیون معتبر است و شاید نمایش آن ، با احتساب بیمه و حمل و نقل آن در گالری ای خصوصی، امکان پذیر نبوده باشد بگذریم ما که قرار نیست ساز خودمان را بزنیم این وسط و پا توی کفش برگزار کننده ها کنیم.... تنها چیزی که به ذهنم می رسد اضافه کنم این است که این مجموعه با راحتی می توانست در دو سه گالری پخش شود و بطور همزمان شاید هم مفصل تر برگزار شود ... چیزی که با ترافیک سنگین کاری اندک گالری های صاحب نام و درست و حسابی این شهر و سیستم کذایی لاکپشتی و عهد بوق ارشاد که اصرار دارد همه کار ها ببیند و مجوز بدهد یا ندهد با گیرهای الکی و سه پیچ، تقریبا برنامه ریزی اش ممکن نیست اینها همه منوط به دانستن این است که چرا شاهد چنین نمایشگاهی هستیم در گالری اثر، ایا این یک چرخش و نقطه عطف است برای روی خوش نشان دادن به "هنر معاصر"، یا صرفااز سر اتفاق است که بینندگان و هنرمندان این نمایشگاه مشغول قدم زدن در اطراف فرش شده اند، امید است که اینطور نباشد.

تصویر : محمود بخشی از مجموعه انقلاب صنعتی به نقل از سایت گالری اثر اینجا