قطعاتی چند از یک عمر

اول- ایراد گرفتن از کار دیگران نسبتاً آسان است. فقط یک نکته را هم باید یادآوری کرد. کسی که کار می‌کند و کار تمام شده‌ای را به نمایش عمومی می‌گذارد هزار مرتبه شرف دارد به آن کسی که کار نمی‌کند و یا خود را در معرض نقد و نظر دیگران قرار نمی‌دهد. دم هر کسی که کار می‌کند گرم! بخصوص آن‌هایی که مدام و مستمر مشغول کار هستند. تاثیر هر سال نمایشگاه گذاشتن و مدام کار کردن فقط در دست به قلم و تکنیک نیست. ذهن و حال و هوایت هم جا می‌افتد.ـ

دوم- قبلا راجع به گرافیست‌هایی که با ذهنیت گرافیک به عالم هنر می‌آمدند چیزهایی نوشته بودم. این‌بار در گالری اعتماد نمایشگاهی از نقاشی‌های ساسان نصیری برپا است. نصیری، که از شاگردان آغداشلو بود به هزار و صد دلیل (مهم‌ترینش غم نان) عمری را به کار گرافیک و تبلیغات گذراند و کمتر نقاشی ‌کرد. کارهایش هم این را نشان می‌دهد. همه چیز کمی زیادی محتاط و حساب شده است. نقاشی کسی است که بلد هست و دیده ولی دستش از ذهنش عقب مانده. انگار که هر تابلو برایش آخرین کارش است و باید شاهکاری خلق کند. نصیری نمونه بدترین‌ نقاش کم کار دنیا نیست. کارهایش حال و هوای شاعرانه دارد. نقاشی‌هایش چشم‌آزار نیست. اما کارها را که کنار هم می‌بینی متوجه فرق ساندویچ سوسیس و خورشت قورمه‌سبزی‌اش می‌شوی. می‌بینی که کدام دوره کاری بیشتر مشغولش کرده و کدام سری هنوز جا نیفتاده. کدام را سریع جمع و جور و کدام را بهتر و بیشتر درک و لمس کرده. (چندین دوره و حال و هوای مختلف در نمایشگاهش هست خودتان ببینید متوجه می‌شوید). به عنوان کسی که بیش از یک دهه نمایشگاه انفرادی نداشته و تازه به خانه مراجعت کرده جای بسی خوشحالی است و خانواده‌ای را از نگرانی رهانیده. اما به عنوان کسی که بیست و چند سال است که نقاشی می‌کند، نتیجه نمایشگاه، کم‌ و سرهم‌بندی شده است. نقاشی‌هایش آزار نمی‌دهد و حتی خوشت هم می‌آید... ولی کارت را کامل راه نمی‌اندازد. همین که کارهایش را به نمایش عمومی می‌گذارد خودش کلی شهامت می‌خواهد... می‌توانست مثل خیلی‌ها که کلاً واداده‌اند و دیگر بازی نمی‌کنند عمرش را در میهمانی‌ها بگذراند و ژست نقاش برج عاج‌نشین را بگیرد و کارش بگذرد... من اما منتظرم ببینم نمایشگاه بعدیش را چه می‌کند. و خدا کند دوباره ده سال ناپدید نشود! ـ